۱۴۰۳-۶-۸ شرح اصول کافی
باب اسلحه و متاعی که از پیغمبر ص نزد ائمه است
بسم الله الرحمن الرحیم
🌹الحمدالله رب العالمین الصلاه و السلام علی سیدنا و نبینا و طبیب قلوبنا و شفیع ذنوبنا العبد المؤید الرسول المسدد المحمود الاحمد ابوالقاسم المصطفی محمد
پنجشنبه ۱۴۰۳/۶/۸، اصول کافی، جلد اول،
🧿موضوع: باب اسلحه و متاعی که از پیغمبر ص نزد ائمه است.
⬅️روایت (۳)
🖋- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ سَعِیدٍ عَنِ النَّضْرِ بْنِ سُوَیْدٍ عَنْ یَحْیَى الْحَلَبِیِّ عَنِ ابْنِ مُسْکَانَ عَنْ أَبِی بَصِیرٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قَالَ تَرَکَ رَسُولُ اللَّهِ ص فِی الْمَتَاعِ سَیْفاً وَ دِرْعاً وَ عَنَزَهً وَ رَحْلًا وَ بَغْلَتَهُ الشَّهْبَاءَ فَوَرِثَ ذَلِکَ کُلَّهُ عَلِیُّ بْنُ أَبِی طَالِبٍ ع.
⤴️ترجمه:
امام صادق علیه السلام فرمود: رسول خدا صلى الله علیه و آله در میان کالاى خویش شمشیرى و زرهى و نیزهئى و زینى و استر شهبائى داشت که در ترکه او بود و همه بعلى بن ابىطالب بارث رسید (یعنى چون این اسلحه نشانه امامت و جانشینى آن حضرت بود، باو منتقل شد و اینها مانند دین و وصیت از ترکه خارج است).
⬅️روایت (۴)
🖋 الْحُسَیْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْوَشَّاءِ عَنْ أَبَانِ بْنِ عُثْمَانَ عَنْ فُضَیْلِ بْنِ یَسَارٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ لَبِسَ أَبِی دِرْعَ رَسُولِ اللَّهِ ص ذَاتَ الْفُضُولِ فَخَطَّتْ وَ لَبِسْتُهَا أَنَا فَفَضَلَتْ
⤴️ترجمه:
امام صادق علیه السلام فرماید: پدرم زره ذات الفضول پیغمبر صلی الله علیه و آله را در بر کرد، به زمین کشیده شد، من آنرا پوشیدم، از قامتم بلندتر بود.
⬅️روایت (۵)
🖋 أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ وَ مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِی الْحَسَنِ الرِّضَا ع قَالَ سَأَلْتُهُ عَنْ ذِی الْفَقَارِ سَیْفِ رَسُولِ اللَّهِ ص مِنْ أَیْنَ هُوَ قَالَ هَبَطَ بِهِ جَبْرَئِیلُ ع مِنَ السَّمَاءِ وَ کَانَتْ حِلْیَتُهُ مِنْ فِضَّهٍ وَ هُوَ عِنْدِی
⤴️ترجمه:
احمد بن ابی عبدالله گوید: از حضرت رضا (ع) پرسیدم که ذوالفقار شمشیر رسول خدا صلی الله علیه و آله از کجا آمد؟ فرمود: جبرئیل علیه السلام آنرا از آسمان آورد و زیور آن از نقره بود و آن نزد من است.
⬅️روایت (۶)
🖋عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنْ یُونُسَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ حَکِیمٍ عَنْ أَبِی إِبْرَاهِیمَ ع قَالَ السِّلَاحُ مَوْضُوعٌ عِنْدَنَا مَدْفُوعٌ عَنْهُ لَوْ وُضِعَ عِنْدَ شَرِّ خَلْقِ اللَّهِ کَانَ خَیْرَهُمْ لَقَدْ حَدَّثَنِی أَبِی أَنَّهُ حَیْثُ بَنَى بِالثَّقَفِیَّهِ وَ کَانَ قَدْ شُقَّ لَهُ فِی الْجِدَارِ فَنُجِّدَ الْبَیْتُ فَلَمَّا کَانَتْ صَبِیحَهُ عُرْسِهِ رَمَى بِبَصَرِهِ فَرَأَى حَذْوَهُ خَمْسَهَ عَشَرَ مِسْمَاراً فَفَزِعَ لِذَلِکَ وَ قَالَ لَهَا تَحَوَّلِی فَإِنِّی أُرِیدُ أَنْ أَدْعُوَ مَوَالِیَّ فِی حَاجَهٍ فَکَشَطَهُ فَمَا مِنْهَا مِسْمَارٌ إِلَّا وَجَدَهُ مُصْرِفاً طَرَفَهُ عَنِ السَّیْفِ وَ مَا وَصَلَ إِلَیْهِ مِنْهَا شَیْءٌ
⤴️ترجمه:
موسی بن جعفر علیهماالسلام فرمود: اسلحه نزد ما نهاده شده، از آسیب محفوظ است اگر نزد بدترین مخلوق خدا گذارند، بهترین ایشان شود (به سه حدیث قبل رجوع شود) پدرم به من خبر داد که چون باز وجه ثقیفه خویش عروسی کرد، اطاقی را که اسلحه را در شکاف دیوار آن پنهان کرده بود، برای عروسی زینت کرده بودند، بامداد شب زفاف چشمش به دیوار افتاد، در محل شکاف جای پانزده میخ دید و نگران شد، به عروس گفت: از اتاق بیرون رو که میخواهم غلامان را برای کاری بخوانم پس شکاف را بررسی کرد و دید سر میخها از طرف شمشیر برگشته و به آن برخورد نکرده است. (نقل این داستان دلیل محفوظ بودن اسلحه از آسیب است).
⬅️روایت (۷)
🖋مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَیْنِ عَنْ صَفْوَانَ بْنِ یَحْیَى عَنِ ابْنِ مُسْکَانَ عَنْ حُجْرٍ عَنْ حُمْرَانَ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ ع قَالَ سَأَلْتُهُ عَمَّا یَتَحَدَّثُ النَّاسُ أَنَّهُ دُفِعَتْ إِلَى أُمِّ سَلَمَهَ صَحِیفَهٌ مَخْتُومَهٌ فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ ص لَمَّا قُبِضَ وَرِثَ عَلِیٌّ ع عِلْمَهُ وَ سِلَاحَهُ وَ مَا هُنَاکَ ثُمَّ صَارَ إِلَى الْحَسَنِ ثُمَّ صَارَ إِلَى الْحُسَیْنِ ع فَلَمَّا خَشِینَا أَنْ نُغْشَى اسْتَوْدَعَهَا أُمَّ سَلَمَهَ ثُمَّ قَبَضَهَا بَعْدَ ذَلِکَ عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ ع قَالَ فَقُلْتُ نَعَمْ ثُمَّ صَارَ إِلَى أَبِیکَ ثُمَّ انْتَهَى إِلَیْکَ وَ صَارَ بَعْدَ ذَلِکَ إِلَیْکَ قَالَ نَعَمْ
⤴️ترجمه:
حمران گوید: از امام باقر علیهالسلام پرسیدم درباره آنچه مردم گویند که نامه مهر شدهای بام سلمه داده شد، امام علیهالسلام فرمود: چون پیغمبر صلیالله علیه و آله در گذشت. علمش و سلاحش و هر چه نزد او بود (از نشانههای امامت) به علی بارث رسید، سپس بحسن و پس از او بحسین علیهماالسلام رسید و چون نگران شدیم که گرفتار شویم (و در داستان کربلا آن اسلحه بدست دشمن افتد) حسین علیه السلام آنرا بام سلمه سپرد. سپس علی بن الحسین علیهماالسلام آنرا باز گرفت، من عرض کردم: آری چنین است، سپس به پدرت رسید و پس از وی بشما رسید؟ فرمود: بلی.
⬅️روایت (۸)
🖋مُحَمَّدٌ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ سَعِیدٍ عَنْ فَضَالَهَ عَنْ عُمَرَ بْنِ أَبَانٍ
قَالَ سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع عَمَّا یَتَحَدَّثُ النَّاسُ أَنَّهُ دُفِعَ إِلَى أُمِّ سَلَمَهَ صَحِیفَهٌ مَخْتُومَهٌ فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ ص لَمَّا قُبِضَ وَرِثَ عَلِیٌّ ع عِلْمَهُ وَ سِلَاحَهُ وَ مَا هُنَاکَ ثُمَّ صَارَ إِلَى الْحَسَنِ ثُمَّ صَارَ إِلَى الْحُسَیْنِ ع قَالَ قُلْتُ ثُمَّ صَارَ إِلَى عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ ثُمَّ صَارَ إِلَى ابْنِهِ ثُمَّ انْتَهَى إِلَیْکَ فَقَالَ نَعَمْ
⤴️ترجمه:
عمر بن ابان گوید: از امام صادق علیه السلام پرسیدم راجع به آنچه مردم میگوید که نامه مهر شدهئی بام سلمه داده شد، امام فرمود چون پیغمبر صلی الله علیه و آله در گذشت، علمش و سلاحش و آنچه از میراث انبیاء داشت، به علیه السلام بارث رسید، سپس بحسن و پس از او بحسین علیهماالسلام رسید، عرض کردم: سپس به علی بن حسین و پس از او بپسرش و سپس بشما رسید؟ فرمود: آری.
⬅️روایت (۹)
🖋مُحَمَّدُ بْنُ الْحُسَیْنِ وَ عَلِیُّ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ سَهْلِ بْنِ زِیَادٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْوَلِیدِ شَبَابٍ الصَّیْرَفِیِّ عَنْ أَبَانِ بْنِ عُثْمَانَ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ لَمَّا حَضَرَتْ رَسُولَ اللَّهِ ص الْوَفَاهُ دَعَا الْعَبَّاسَ بْنَ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ وَ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ ع فَقَالَ لِلْعَبَّاسِ یَا عَمَّ مُحَمَّدٍ تَأْخُذُ تُرَاثَ مُحَمَّدٍ وَ تَقْضِی دَیْنَهُ وَ تُنْجِزُ عِدَاتِهِ فَرَدَّ عَلَیْهِ فَقَالَ یَا رَسُولَ اللَّهِ بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی إِنِّی شَیْخٌ کَثِیرُ الْعِیَالِ قَلِیلُ الْمَالِ مَنْ یُطِیقُکَ وَ أَنْتَ تُبَارِی الرِّیحَ قَالَ فَأَطْرَقَ ص هُنَیْئَهً ثُمَّ قَالَ یَا عَبَّاسُ أَ تَأْخُذُ تُرَاثَ مُحَمَّدٍ وَ تُنْجِزُ عِدَاتِهِ وَ تَقْضِی دَیْنَهُ فَقَالَ بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی شَیْخٌ کَثِیرُ الْعِیَالِ قَلِیلُ الْمَالِ وَ أَنْتَ تُبَارِی الرِّیحَ قَالَ أَمَا إِنِّی سَأُعْطِیهَا مَنْ یَأْخُذُهَا بِحَقِّهَا ثُمَّ قَالَ یَا عَلِیُّ یَا أَخَا مُحَمَّدٍ أَ تُنْجِزُ عِدَاتِ مُحَمَّدٍ وَ تَقْضِی دَیْنَهُ وَ تَقْبِضُ تُرَاثَهُ فَقَالَ نَعَمْ بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی ذَاکَ عَلَیَّ وَ لِی قَالَ فَنَظَرْتُ إِلَیْهِ حَتَّى نَزَعَ خَاتَمَهُ مِنْ إِصْبَعِهِ فَقَالَ تَخَتَّمْ بِهَذَا فِی حَیَاتِی قَالَ فَنَظَرْتُ إِلَى الْخَاتَمِ حِینَ وَضَعْتُهُ فِی إِصْبَعِی فَتَمَنَّیْتُ مِنْ جَمِیعِ مَا تَرَکَ الْخَاتَمَ ثُمَّ صَاحَ یَا بِلَالُ عَلَیَّ بِالْمِغْفَرِ وَ الدِّرْعِ وَ الرَّایَهِ وَ الْقَمِیصِ وَ ذِی الْفَقَارِ وَ السَّحَابِ وَ الْبُرْدِ وَ الْأَبْرَقَهِ وَ الْقَضِیبِ قَالَ فَوَ اللَّهِ مَا رَأَیْتُهَا غَیْرَ سَاعَتِی تِلْکَ یَعْنِی الْأَبْرَقَهَ فَجِیءَ بِشِقَّهٍ کَادَتْ تَخْطَفُ الْأَبْصَارَ فَإِذَا هِیَ مِنْ أَبْرُقِ الْجَنَّهِ فَقَالَ یَا عَلِیُّ إِنَّ جَبْرَئِیلَ
أَتَانِی بِهَا وَ قَالَ یَا مُحَمَّدُ اجْعَلْهَا فِی حَلْقَهِ الدِّرْعِ وَ اسْتَذْفِرْ بِهَا مَکَانَ الْمِنْطَقَهِ ثُمَّ دَعَا بِزَوْجَیْ نِعَالٍ عَرَبِیَّیْنِ جَمِیعاً أَحَدُهُمَا مَخْصُوفٌ وَ الْآخَرُ غَیْرُ مَخْصُوفٍ وَ الْقَمِیصَیْنِ الْقَمِیصِ الَّذِی أُسْرِیَ بِهِ فِیهِ وَ الْقَمِیصِ الَّذِی خَرَجَ فِیهِ یَوْمَ أُحُدٍ وَ الْقَلَانِسِ الثَّلَاثِ قَلَنْسُوَهِ السَّفَرِ وَ قَلَنْسُوَهِ الْعِیدَیْنِ وَ الْجُمَعِ وَ قَلَنْسُوَهٍ کَانَ یَلْبَسُهَا وَ یَقْعُدُ مَعَ أَصْحَابِهِ ثُمَّ قَالَ یَا بِلَالُ عَلَیَّ بِالْبَغْلَتَیْنِ الشَّهْبَاءِ وَ الدُّلْدُلِ وَ النَّاقَتَیْنِ الْعَضْبَاءِ وَ الْقَصْوَاءِ وَ الْفَرَسَیْنِ الْجَنَاحِ کَانَتْ تُوقَفُ بِبَابِ الْمَسْجِدِ لِحَوَائِجِ رَسُولِ اللَّهِ ص یَبْعَثُ الرَّجُلَ فِی حَاجَتِهِ فَیَرْکَبُهُ فَیَرْکُضُهُ فِی حَاجَهِ رَسُولِ اللَّهِ ص وَ حَیْزُومٍ وَ هُوَ الَّذِی کَانَ یَقُولُ أَقْدِمْ حَیْزُومُ وَ الْحِمَارِ عُفَیْرٍ فَقَالَ اقْبِضْهَا فِی حَیَاتِی فَذَکَرَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ ع أَنَّ أَوَّلَ شَیْءٍ مِنَ الدَّوَابِّ تُوُفِّیَ عُفَیْرٌ سَاعَهَ قُبِضَ رَسُولُ
اللَّهِ ص قَطَعَ خِطَامَهُ ثُیَّ یَرَّ یَرْکُضُ حَتَّى أَیَى بِئْرَ بَکِی خَطْمَهَ بِیُبَا فَرَمَى بِنَفْسِهِ فِیهَا فَکَانَتْ قَبْرَهُ وَ رُوِیَ أَنَّ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ ع قَالَ إِنَّ ذَلِکَ الْکِمَارَ کَلَّمَ رَسُولَ اللَّهِ ص فَقَالَ بِأَبِی أَنْتَ وَ یُمِّی إِنَّ أَبِی حَدَّثَنِی کَنْ یَبِیهِ یَنْ جَدِّهِ عَنْ أَبِیهِ أَنَّهُ کَاکَ مَعَ نُوحٍ فِی السَّفِینَهِ فَقَامَ إِلَیْهِ نُوحٌ فَمَسَحَ عَلَى کَفَلِهِ ثُمَّ قَالَ یَخْرُجُ مِنْ صُلْبِ هَذَا الْحِمَارِ حِمَارٌ یَرْکَبُهُ سَیِّدُ النَّبِیِّینَ وَ خَاتَمُهُمْ فَالْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی جَعَلَنِی ذَلِکَ الْحِمَارَ
⤴️ترجمه:
امام صادق علیه السلام فرمود: چون وفات رسول خدا صلی الله علیه و آله در رسید، عباس بن عبدالمطلب و امیرالمؤمنین علیهالسلام را طلب کرد و به عباس فرمود: عموی محمد! قبول میکنی که ارث محمد را ببری و قرضش را بپردازی و بوعدههایش وفا کنی؟ او نپذیرفت و گفت: ای رسول خدا پدر و مادرم قربانت، من پیرمردم، عیالم بسیار و مالم اندک است و تو در سخاوت با باد مسابقه گذاشتهای چه کسی طاقت وصایت ترا دارد؟ حضرت اندکی سر پائین انداخت و سپس فرمود: عباس میپذیری که ارث محمد را ببری و قرضش را ادا کنی و وعدههایش را عملی کنی؟ عرضکرد: پدر و مادرم بقربانت پیرمردی عیالمند و نادارم و تو با باد مسابقه داری.
فرمود: همانا این وصیت بکسی میسپارم که شایسته دریافت آنست، سپس فرمود: ای علی! ای بردار محمد! قبول داری که وعدههای محمد را عمل کنی و قرضش را بپردازی و میراثش را بگیری؟ (در کیفیت سؤال حضرت از این دو نفر نکتهای لطیف است که در خطاب بعباس اولاً گرفتن میراث را میفرماید و نسبت به علی علیه السلام قرض و وعده را مقدم میدارد تا تلوحیاً اشاره بطرز فکر آن دو نفر نموده باشد) علی عرض کرد: آری پدر و مادرم بقربانت، سود و زیانش با من، علیه السلام فرمود: من بپیغمبر نظر میکردم، دیدم انگشتر خویش از انگشت بیرون کرد و فرمود: تا من زندهام این انگشتر بدست کن، چون در انگشتم نهادم، به آن نظر کردم و آرزو بردم که از تمامتر که آن حضرت همین انگشتر را داشته باشم.
سپس فریاد زد، ای بلال! آن کلاه و زره و پرچم و پیراهن و ذوالفقار عمامه سحاب و جامه برد و کمربند و عصا را بیاور، علی علیهالسلام فرماید: من تا آن ساعت آن کمربند را ندیده بودم، قطعه و رشتهای آورد که چشمها را خیره میکرد و معلوم شد که از کمربندهای بهشتی است، پیغمبر فرمود: ای، جبرئیل را برایم آورد و گفت: ای محمد این را در حلقههای زره بگذار و در جای کمربند بکمر ببند، سپس دو جفت نعلین عربی طلبید که یکی وصله داشت و دیگری بیوصله بود و پیراهن خواست یکی پیراهنی که با آن بمعراج رفته بود و دیگر پیراهنی که با آن بجنگ احد رفته بود و سه کلاه را طلب کرد: کلاه مسافرت و کلاه روز عید فطر و قربان و روزهای جمعه و کلاهی که بسر میگذاشت و با اصحابش مجلس میکرد، سپس فرمود: ای بلال دو استر: شهباء و دلدل و دو شتر: عضباء و قصوی و دو اسب: جناح و حیزوم را بیاور جناح اسبی بود که بدر مسجد بسته بود و پیغمبر برای کارهای شخصی خود مردی را میفرستاد که آنرا سوار شود و بتازد و حیزوم اسبی بود که پیغمبر باو میفرمود: (پیش برو ای خیزوم) و الاغلی را که عفیر نام داشت آورد.
پیغمبر فرمود: تا من زندهام، اینها را دریافت کن، امیرالمؤمنین علیهالسلام گوید: نخستین چارپائی که مرد، همان عفیر بود. ساعتی که پیغمبر صلی الله علیه و آله در گذشت، افسارش را پاره کرد و میتاخت تا در محله قبا بر سر چاه بنی خطمه رسید، خود را در آن افکند و همان چاه گورش گشت و روایت شده که امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود: این الاغ با پیغمبر صلی الله علیه و آله ب سخن در آمد و گفت: پدر و مادرم قربانت! پدرم از پدرش و او از جدش و او از پدرش نقل کرد که او با جناب نوح در کمین بوده و نوح بر خاسته و دست بکفل او کشیده و گفته: از پشت این الاغ، الاغی آید که سید پیغمبران و آخرین ایشان بر آن سوار شود، خدا را شکر که مرا همان الاغ قرار داد.
توضیح قسمت آخر روایت که راجع بسخن گفتن الاغ است، بلفظ (رُویَ) نقل شده و معلوم نیست که چه اشخاصی آنرا نقل کردهاند و ب اصطلاح (علم درایه) مرسل و مقطوع است و در مقام اعتباری بپای روایات مسند نمیرسد.
➖ ««پایان باب»» ➖
🧿 ««باب سلاح رسول خدا مانند تابوت است در بنی اسراییل»»
⬅️روایت (۱)
🖊عِدَّهٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ کُحَمَّدٍ یَنْ عَلِیِّ بْنِ الْحَکَمِ عَنْ مُعَاوِیَهَ بْنِ وَهْبٍ عَنْ سَعِیدٍ السَّمَّانِ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ص یَقُولُ إِنَّمَا مَثَلُ السِّلَاحِ فِینَا مَثَلُ التَّابُوتِ فِی بَنِی إِسْرَائِیلَ کَانَتْ بَنُو إِسْرَائِیلَ أَیُّ أَهْلِ بَیْتٍ وُجِدَ التَّابُوتُ عَلَى بَابِهِمْ أُوتُوا النُّبُوَّهَ فَمَنْ صَارَ إِلَیْهِ السِّلَاحُ مِنَّا أُوتِیَ
الْإِمَامَهَ
⤴️ترجمه:
امام صادق علیه السلام فرمود: داستان سلاح در خاندان ما، داستان تابوت است در بنی اسرائیل تابوت بر در هر خاندانی از بنی اسرائیل که پیدا میگشت، نبوت به آنها داده میشد، هر کس از ما هم سلاح بدستش رسد، امامت باو داده میشود.
🖊 تابوت بنی اسرائیل در قرآن ذکر شده است
🖊 سه ذراع در چهار ذراع بوده و ماترک موسی و آل موسی، الواح موسی و همینطور سکینه در این تابوت بود.
🖊 سکینه چیست که در این تابوت است!!! آیه قرآن میفرماید ملائک این تابوت را حمل میکردند.
🖊نکته:
تفاوتهایی است بین دوره نبوت با دوره امامت و ولایت!!!
یکی از تفاوتها در دوره نبوت این بود که آیات نبوت ظاهری بود یعنی غذای آماده از ملکوت نازل میشد و همه میدیدند، اما در دوره ولایت آیات پوشیده است و مقامات پنهان است مثلاً در دورهٔ قبل از رسول الله سکینه در تابوتی بود اما در مورد امت پیامبر که دوره امامت است میفرماید:
🕋سوره مبارکه الفتح آیه ۴
هُوَ ایَّذی أَنکَلَ الیَّکینَهَ فی یُلوبِ المُؤمِنینَ
خدا سکینه را در قلوب مومنین نازل میکند
(دوره ولایت دوره باطن است)
((حضرت علامه حسنزاده طبری آملی میفرماید شکرانه نبوت به پذیرش ولایت است و شکرانه ولایت به کتمان آن است))
🖊 ولایت مظهر اسم الباطن است.
🖊 اهل ولایت مقامات خود را مخفی میکنند و برای کسی تعریف نمیکنند.
باید دریافتهای خود یا مشاهدات خود را فقط به استاد خود عرضه کنید.
🖊اگر به کس دیگری بگویند از آنها گرفته میشود.
دریافتهای ولایت باید پوشیده باشد.
//غیرتِ عشق، زبانِ همه خاصان بِبُرید
کز کجا سِرِّ غمش در دهنِ عام افتاد//
🖊عارف سّر میدهد ولی سِر نمیدهد.
🖊 در انبیا تمام آیات آنها ظاهر و در اولیا تمام آیات آنها پوشیده است.
🖊 جناب ابن عربی میفرماید حضرت موسی ع به مناجات که میرفت در طور مناجات میکرد وقتی برمی گشت نوری در صورت او ظاهر میشد که هر کسی خیره میشد به او آن نور او را کور میکرد و باید عبای او را به چشمانش میکشید تا دوباره بینا میشد.
این مقامات برای اولیا هم پیش میآید ولی دیگر آن ظهور را ندارد.
ابن عربی از قول استادش ابی مدین میگوید:
ابی عزی از عرفاً بود و این نور برایش پیش آمد و من او را نگاه کردم نور او چشمم را کور کرد عبای او را به صورت کشیدم و بیناییم برگشت.
⬅️روایت (۲)
🖊 عَیِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنِ ابْنِ أَبِی عُمَیْرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ السُّکَیْنِ عَنْ نُوحِ بْنِ دَرَّاجٍ عَیْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِی یَعْفُورٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع یَکُولُ إِنَّمَا مَثَلُ السِّلَاحِ فِینَا مَثَلُ التَّابُوتِ فِی بَنِی إِسْرَائِیلَ حَیْثُمَا دَارَ التَّابُوتُ دَارَ الْمُلْکُ فَأَیْنَمَا دَارَ السِّلَاحُ فِینَا دَارَ الْعِلْمُ
⤴️ترجمه:
و میفرمود: داستان سلاح در خاندان ما داستان تابوت است در بنی اسرائیل، هر کجا تابوت دور میزد ملک نبوت در پی آن بود و در میان ما هر کجا سلاح دور زند، علم امامت دنبالش باشد
⤴️این در قرآن در سوره بقره آمده، در داستان طالوت
إِنَّ ءَایَهَ مُلۡکِهِۦٓ أَن یَأۡتِیَکُمُ ٱلتَّابُوتُ فِیهِ سَکِینَهࣱ…
تابوت نشانه سلطنت طالوت بود.
سلطنت طالوت مهر تایید داشت همانطور که سلطنت امام زمان عجل الله مهر تایید دارد که هر کسی ادعا نکند من مهدی عج هستم. از آسمان صیحه زده میشود و ایشان به اسم خودش و پدرش معرفی میشود که حجت برای همه تمام شود.
ما قائل هستیم به امام عصر ولی از کجا بدانیم که این کسی که آمده امام زمان است؟ به این سادگی نیست که هر کسی بیاید و بگوید من امام زمان هستم، علائم دارد، همانطور که حکومت در زمان بنی اسرائیل علامت داشت.
الحمدلله علی الولایه